Op donderdag 17 mei zijn de pups van Dixie en Marley geboren, maar ook op zaterdag 19 mei. Hoe kan dat nou weer?

De bevalling begon eigenlijk al op woensdag. Dixie begon te hijgen en te rillen en haar lichaamstemperatuur was meer dan een volle graad gedaald ten opzichte van normaal. Deze fase kan vele uren duren en dat was nu ook zo. De eerste pup werd op donderdag in de middag geboren en ‘s avonds rond 8 uur kwam de derde en voorlopig laatste pup ter wereld. Daarna was het stil. Met de stethoscoop hoorde ik duidelijk een puppyhartje kloppen, iets waar ik later, toen ik het niet meer kon horen, weer aan ging twijfelen.

In de loop van vrijdag hoorde ik geen hartje meer kloppen en dacht toen dat áls Dixie nog pups had, deze niet meer zouden leven. Groot was dan ook de verrassing toen Dixie in de nacht van vrijdag op zaterdag ineens nog een pup kreeg. Helaas was deze overleden. Omdat ik net een half uurtje sliep toen de pup geboren werd, heb ik de camerabeelden gelukkig later nog kunnen zien en gezien dat de pup dood ter wereld kwam, enkele ogenblikken voordat ik wakker werd. Gelukkig slaap ik erg licht.

Tot even voor vieren heeft Dixie daarna nog flinke weeën gehad. Ik kon voelen dat er een pup zat, maar ik had niet veel hoop dat deze nog in leven zou zijn. Tijdens het lange wachten besloot ik nog eens het artikel over ‘The Whelping Pause‘ van Myra Savant Harris te lezen. Dat artikel gaf me weer het vertrouwen en ik wist dat het pupje best een goede kans maakte. Uiteindelijk is het laatste pupje kort voor 4 uur in de morgen geboren. Springlevend en gezond, ruim 36 uur na de geboorte van de eerste pup.

Voor mij is er altijd één belangrijk punt waar ik steeds aan vasthoud als mijn teefjes moeten bevallen: ” Mijn teef is het allerbelangrijkst. Ze is belangrijker dan de pups en ik riskeer nooit het leven van mijn teef om pups te redden”. Maandenlang, soms jarenlang verheug je je als fokker op een nestje pups. Niet alleen de fokker, maar ook al die mensen die er graag een zouden willen bemachtigen. Pups, pups, pups. Je zou haast vergeten dat er ook nog een teef is. Slechts hoogst zelden sterft een teefje tijdens een natuurlijke bevalling. Tijdens een keizersnede gaan ze helaas regelmatig dood. De keiharde waarheid waar maar al teveel fokkers over mee kunnen praten. Pups kunnen best lang in de baarmoeder blijven als de bevalling eenmaal is ingezet en het in onzin om te denken dat het allemaal in een paar uurtjes gebeurd moet zijn. Er zijn natuurlijk wel een paar belangrijke punten waar je op moet letten, zoals ook in het artikel over de Whelping Pause wordt beschreven, want er is natuurlijk soms wel een moment waarop je moet ingrijpen. Dixie was constant rustig. Ze at en dronk tijdens de lange pauze en ze ging netjes naar buiten om te plassen en te poepen. Geen reden om te denken dat er iets niet goed was en eventueel aanwezige pups komen vanzelf naar buiten, dood of levend.

Op mijn Facebook pagina las ik wel commentaren van mensen die me ‘dringend adviseerden’ om met Dixie naar de dierenarts te gaan om in te grijpen. De dierenarts zal dan een röntgenfoto maken (ben ik zeer huiverig voor bij ongeboren pups) en besluiten tot een keizersnede (hoogst risicovol voor de teef) of oxytocine spuiten om sterke weeën op te wekken. Ook dat laatste is gevaarlijk, met name voor de pups, want de placenta’s kunnen loslaten door de enorme kracht van de weeën  en dan is het direct afgelopen. Vaak worden enorme doses oxytocine gegeven, want lang niet altijd nodig is. Zogende pups stimuleren de natuurlijke aanmaak van oxytocine bij de teef.

Ook ik heb me verheugd op pups en velen met mij. Toch is het enorm belangrijk om de focus niet te verliezen. Ik wil mijn teef niet kwijt door hebzucht. Niet voor al het geld ter wereld. Ze is me veel te dierbaar. Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat een keizersnede altijd overbodig is en uit winstbejag plaatsvindt, begrijp me goed. De dochter van Dixie, Ayla, heeft haar eerste nestje ook met behulp van een keizersnede op de wereld gezet. Als de teef onrustig wordt of als de pup al in het geboortekanaal zit, mag je nooit aarzelen met het inschakelen van medische hulp.

Ik ben ervan overtuigd dat zeer veel Franse Bulldog teefjes prima op natuurlijke wijze kunnen bevallen. Fokkers moeten een andere mindset krijgen. Niet alleen waar het de bevalling betreft, maar ook het uiterlijk van ons zo geliefde ras moet écht anders, hoe schattig en leuk die platte rimpelkoppies en koddige lijfjes ook zijn. Mensen, het is niet gezond. We blijven er maar op terugfokken, zonder inbreng van vers bloed. Jarenlang is er puur en alleen op uiterlijk gefokt, ergens gaat dat zich wreken. Ook het zich enkel en alleen richten op een langere neus of betere rug is gevaarlijk, want dan krijg je precies hetzelfde. Helaas zijn er zoveel problemen, we kunnen dat niet in slechts een paar generaties oplossen. Ik hoop met dit stukje mensen ervan te overtuigen dat ik met mijn handelswijze tijdens de geboorte van ons nestje mijn liefste Dixie niet in gevaar heb gebracht. Ze heeft nu haar derde nest volledig zelfstandig op de wereld gezet. Dat is toch het mooiste wat er is?